1178 - 1856 - Pierwsze wzmianki o Stawowiu
1856 - 1945 - Powstanie pałacu
1945 - 1946 - Okupacja radziecka
1946 - 1954 - Państwowy Dom Dziecka Nr 5 i Państwowe Pogotowie Opiekuńcze - Rozdzielczy Dom Dziecka
1954 - 1961 - Miejski Szpital Specjalistyczny Położniczo-Ginekologiczny im. Dr Heleny Wolf
1961 - 2003 - Wojewódzki Szpital Przeciwgruźliczy
2003 - 2008 - Własność Urzędu Marszałkowskiego w Gdańsku
______________________________________________________________________________________________________

          1954 - 1961

 
Miejski Szpital Specjalistyczny Położniczo-Ginekologiczny
im. Dr Heleny Wolf.
 
 

Na wiosnę 1954 roku pojawiło się w Gdańsku zagrożenie epidemią czarnej ospy. Postanowiono, że miejscem przeprowadzenia kwarantanny będzie świetnie położony, bo w naturalny sposób „izolowany” od otoczenia, pałac na Stawowiu. W związku z tym przeprowadzono czasową eksmisję dzieci - wychowanków Państwowego Pogotowia Opiekuńczego - Rozdzielczego Domu Dziecka do Gdańska, na ul. Wałową. Gdy - w związku z brakiem zachorowań – po jakimś czasie dzieci powróciły na Stalina 618, okazało się, że jest to powrót na krótko.

W tym samym czasie dr Władysław Duchniewski, dotychczasowy dyrektor niewielkiego Szpitala Chirurgiczno-Położniczego w Sopocie przy ul. Abrahama przeforsował swoje wcześniejsze plany i doprowadził do uruchomienia na terenie pałacu Stawowie Szpitala Miejskiego Położniczo-Ginekologicznego, występującego później pod nazwą Szpitala Specjalistycznego Położniczo-Ginekologicznego im. Dr Heleny Wolf. Według portalu Dawny Sopot szpitalik przy ulicy Abrahama był kontynuatorem międzywojennej kliniki założonej w tym miejscu przez doktora Ericha Demanta. Dr Duchniewski zdobył kredyty na gruntowny remont pałacu i uruchomił szpital, który w czerwcu 1960 roku – wg informacji z zasobów Archiwum Państwowego w Gdańsku - miał 4 oddziały:

 

  • ginekologiczny - 44 łóżka,
  • położniczy – 61 łóżek,
  • noworodków – 60 łóżek,
  • wcześniaków (z pełnym wyposażeniem).

 

Szpital obsługiwał nie tylko mieszkanki Sopotu, ale także Oliwy oraz okolicznych miejscowości. Przykładowo w roku 1959 hospitalizowano 3200 pacjentek, w tym przyjęto 1425 porodów i wykonano aż 396 aborcji; w pierwszej połowie roku 1960 wskaźniki te wynosiły odpowiednio: 1871 – 756 – 183. Ciekawostką jest fakt, iż – na potrzeby pacjentek - szpital posiadał własny ogród warzywny oraz własną, małą hodowlę tuczu.

We wspomnianym już Archiwum Państwowym w Gdańsku, w materiałach Komitetu Miejskiego PZPR w Sopocie znaleźć można plany dotyczące rozbudowy szpitala; zamierzano powiększyć go o 245 łóżek oraz zbudować mały hotelik na 20-30 łóżeczek dla starszych dzieci tych położnic, które nie mogą zapewnić im właściwej opieki domowej w czasie pobytu w szpitalu.

We wspomnianych materiałach archiwalnych w informacji o sopockiej służbie zdrowia z przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych znaleźć można bardzo pozytywną opinię o warunkach w szpitalu i personelu medycznym, z jednym jednakże - znamiennym na owe czasy - zastrzeżeniem, dotyczącym niezmiernie niskiego upartyjnienia (czyt. dokument z prawej str.).

 

Wszystkie osoby, które chciałyby uzupełnić lub dodać informacje o Szpitalu Położniczym
albo zamieścić posiadane fotografie z tamtych lat, prosimy o
kontakt:
sopot@stawowie.pl

1178 - 1856 | 1856 - 1945 | 1945 - 1946 | 1946 - 1954 | 1954 - 1961 | 1961 - 2003 | 2003 - 2008